vrijdag 26 februari 2021

Op ooghoogte....


 Op de trap naast het huis groeit een aller schattigst plukje Maartse Viooltjes. Normaal moet je diep door de knieën voor de kleine bloemetjes, maar deze groeien op ooghoogte. Ze stelen dan ook de show... 

vrijdag 19 februari 2021

Met pijn in het hart.....



Niets in het leven is blijvend. Een jaar of tien geleden moest ik afscheid nemen van mijn tuin in Huijbergen. Een tuin waar ik hart en ziel in had gestoken. Ik kende er elk plantje, en wist precies welke beestjes ik waar kon verwachten. De Penseelkever in de Verbena's, de Hommels die hard zoemend feesten in de bloemen van het Vingerhoedskruid. We zaten 's avonds in de tuin, het schoksgewijze openen van de Teunisbloemen te bekijken. Ik nam met pijn in mijn hart afscheid, want ik wist dat de biotoop van bloemen en insecten vrij snel op de schop zou gaan. Wat ook gebeurde. De insecten werden dakloos gemaakt door Buxussen, een gazon en gevormsnoeide Bonsais. 

Nu, tien jaar later, overkomt het me weer. Weer moet ik afscheid nemen van zoveel dat mijn hart heeft beroerd. Want al is het meer dan vijf hectare, ik weet precies waar de Sneeuwklokjes staan. En waar het enige plukje Longkruid zich ophoudt. Waar ik de Maartse viooltjes kan verwachten, en het Speenkruid. Waar ik de jonge tamme Kastanje heb verstopt. Waar de Kornoeljes nu hun gele bloemetjes laten zien. Ik weet waar ik de Pioenrozen heb geplant, en de Bijenbomen. Waar de Slaapmutsjes een stuk veld oranje kleuren. Het zijn allemaal een beetje kindjes van me, en weer moet ik met pijn in mijn hart afscheid van ze nemen. Eén ding staat als een paal boven water; ik vind altijd bloemen, insecten en dieren op mijn pad. Waar ik ben, zijn bloemen. De zaden zitten al ingepakt. Ik had genoeg voor hectares vol, die ik al besteld had en die ik nu eigenlijk zou hebben moeten zaaien, dus ik kan er jaren mee vooruit.  En ook al ben ik hier straks niet meer, de Sneeuwklokjes zullen ieder jaar weer bloeien, net als de Maartse viooltjes, het plukje Longkruid en de bollen die ik overal plantte. De Judaspenningen zullen gewoon door de Oranjetipjes worden bezocht, en de Koningspage vindt de nakomelingen van de Wilde peen die ik zaaide moeiteloos. Het zal nog heel lang duren voordat mijn groene nalatenschap verdwenen is. Ik hoop dat mijn Lindeboom groot en sterk gaat worden, de wijde kruin zoemend van de bijen in de lente. Dat de fruitbomen door gaan buigen van een overdaad aan geurig fruit. Dat de Walnotenbomen royaal noten gaan geven. Dat de nestkastjes die ik overal ophing gevuld worden met de opengesperde bekkies van allerhande vogeltjes. Ik heb de wereld hier een stukje mooier gemaakt, mijn ervaringen hier hebben mij een stukje mooier gemaakt, en daar kan ik mee leven......


 

dinsdag 24 september 2013

dinsdag 22 januari 2013

Vrolijk tuinvriendje....


Zo'n vrolijke gast in de tuin, deze druktemaker. Brutaal, nieuwsgierig, maar wat word ik vrolijk van zijn bezoek!

Grijs....


Alhoewel ik genoten heb van al die ijzige pracht gaat het me nu wel vervelen. Zomermens als ik ben kan ik niet wachten tot er weer wat groen naar boven piept. Onder het sneeuwdek weet ik de eerste punten van de Crokussen te vinden. Die zullen hun dappere weg wel weer vervolgen als de dooi invalt. Maar de premature blaadjes van de Bosanemoontjes? Ik houd mijn hart vast....

vrijdag 18 januari 2013

Met een strikje erom....


Een paar verdwaalde paardenharen aan het prikkeldraad zijn verworden tot een waar kunststukje. Moeder natuur houdt van decoreren....