woensdag 12 december 2012

Als een spin in zijn web....


En ineens is "thuis" een issue waar ik mijn hoofd op breek. Ooit was thuis vanzelfsprekend. Een huis waar ik al 13 jaar woonde, waar mijn gezin sliep, at en weer veilig thuiskwam. Een oud huis waar de gezelligheid van afstraalde. Waar liefde ingestopt was en dat voelde je. En huis dat leefde. Veiligheid en warmte bood. Rust bood, en de mogelijkheid helemaal jezelf te zijn. Dat je aantrok als een warme mantel. Luiken dicht, kaarsjes aan, een onneembare vesting.

Zoals het gaat in het leven, veranderde dat. Het hoort nu bij de schare dierbare herinneringen die ik in mijn hart met me meedraag. Het gezin dat in mijn thuis leefde viel, helaas, uit elkaar. Het huis werd verkocht en is nu andermans thuis.

Dat een huis niet zo maar een thuis wordt, al staan alle spullen en hebbedingen  die je in de loop van je leven vergaarde erin, heb ik afgelopen jaar ondervonden. Alles was er, de eettafel die al zoveel gezin te verduren had gehad, het Wedgwood servies, gehavend en gekrast door de vele maaltijden die ervan genuttigd waren, mijn grote pruttel familiepannen, de plofbank waar je zo lekker in kon duiken, de verzamelde schatten en kijk-objecten uitgestald in de winkelkast, ieder zijn eigen warme bedje, het plaatje compleet. Maar het voelde nooit als thuis. Het werd me niet eigen. Het verwelkomde me nooit met een warm gevoel in mijn hart als ik de sleutel in het slot stak. En samenhang en gezelligheid was ver te zoeken. De ziel was eruit. Conclusie: al je spullen en het dagelijks leven vormen niet genoeg randvoorwaarden voor een thuis als dat zich niet in de juiste omgeving bevindt en waar een gedeelte van het gezinshart uitgescheurd is. Ik miste mijn dochter, mijn buiten-thuis, mijn dorp-thuis, de bossen, de vennen, het leven met de seizoenen, mijn gezinsleven- en drukke bedoening-thuis. Het ":een onderdeel zijn van" gevoel was vervangen door een "eilandgevoel".

Dat iets, dat niet officieel als huis maar als recreatieverblijf wordt beschouwd en waar ook niet je spullen staan, laat staan je complete gezin, daarentegen wel weer die warme jas kon bieden, dat kwam voor mij onverwacht. Ook hier de kaarsjes aan, maar niet de luiken dicht want dan mis je dat levende schilderij buiten, en dan de rust en veiligheid die je omarmen. Het geeft te denken...

Want wat is dan je thuis? Wanneer is het je thuis? Aan welke voorwaarden moet je huis voldoen om je thuis te worden?
Ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat het in ieder geval de plek is waar je volkomen jezelf mag en kan zijn. Waar je je hart kan en mag volgen. Geen maskers hoeft te dragen. Verdriet en blijdschap ongegeneerd mag voelen als ze zich aandienen. Waar je emoties je emoties zijn. Je niet op je lip hoeft te bijten of je te vermannen. Niet groter hoeft te zijn dan je denkt te zijn. Waar je niet afgerekend wordt op, of bekritiseerd wordt om, fundamentele eigenschappen en eigenaardigheden.  Waar je gewoon je ding kan doen, naar beste eer en geweten. Waar je in het leven mag staan zoals jij erin wilt staan. De wetenschap dat je er mag zijn, je goed bent zoals je bent en daarom geliefd wordt door je medehuisgenoten, en niet in de laatste plaats door jezelf. En je huisgenoten op hun beurt idem dito. En plek om te delen met hen die je lief zijn. Of lief kunnen worden. Een thuis is basisveiligheid. Is elke keer weer thuis mogen komen. Als een spin in zijn web....