zaterdag 31 maart 2012

De prijs van hechting...


Heel soms is er, zo op de dag, een moment dat ik er even niet aan denk. Maar zelden en héél even maar...En dan valt het weer op me neer als een enorm brok lood. De pijn is zo scherp dat het me keer op keer de adem beneemt. Doorademen wordt een bewust proces, iets waar je moeite voor moet doen. Ik haat het wakker worden. Dat moment dat de dagelijkse realiteit binnen valt. Dat moment van oh mijn God, ze is er niet meer. Ze zeggen wel eens dat rouw de prijs is voor hechting. Ik was gehecht.

Zo'n anderhalve maand geleden stapte ze zo de deur uit, zonder ook maar gedag te zeggen. Mijn kind. En ze keek niet achterom. Liet niets meer van zich horen. Ook haar broertje krijgt nul op zijn rekest. Alsof we niet bestaan. Nooit onderdeel van haar leven zijn geweest. Ik voel me verdoofd, als in een waas. Heb grote moeite de dag door te komen. Check steeds mijn email en ga nooit ver van de telefoon. Zoek onbewust haar gezicht tussen fietsende meiden. Kook teveel en moet nadenken bij de boodschappen. Tafel dekken is geen vanzelfsprekendheid meer. Drie in plaats van vier. Haal eindeloos herinneringen op in een poging te begrijpen, te bevatten. Mijn hoofd begrijpt het, mijn hart krijg ik met geen mogelijkheid zo ver te volgen. Ik mis haar meer dan ze ooit kan begrijpen, wil begrijpen. Voel me geamputeerd. Continue gaan de oer- alarmbellen af; waar is mijn kind? Het was nog niet af. We zaten er middenin. Mijn lijf doet zeer, zo zeer. Van binnen ben ik rauw, lig ik open.
Er zijn momenten dat ik denk dat ik het niet meer red. Maar er is nog een kind èn mijn lief die hier niet om gevraagd heeft. Dus doe ik wat ik altijd deed: zorgen en moederen. Hou het luchtig. Doe mijn dingetje. Probeer iets van de schade te beperken. Als je maar blijft ademen leef je gewoon door. Maar ik voel me afgesneden van mijn leven. Ik herken mijn leven niet meer. Als ik alleen ben breek ik. Dit verdriet gaat nooit meer over. Mijn moeder-zijn is voortijdig beëindigt. Mijn gezin is niet meer....

"Mijn tranen zitten in mijn hart
Zo veel, ik kan ze niet meer drogen
Voor wie niet kijkt, zijn ze verstopt
Dus kijk niet in mijn ogen"