maandag 12 maart 2012

Oppakken....


Ergens proberen we de draad weer op te pakken. Dat vergt wel de nodige aanpassing. En de ene dag gaat het beter dan de andere. Van een gezin, waarin een aantal jaren de problemen van dochter de teneur bepaalden, we doorlopend bezig waren haar in het gareel te houden en haar te helpen en begeleiden bij de problemen en handicaps waar ze tegen aan liep, zijn we nu een kleine, rustige unit geworden. Rare gewaarwording! Naast het verdriet om het gat dat is gevallen en de manier waarop ze gevlucht is, maken we ons bijzonder grote zorgen over haar welzijn en veiligheid....

7 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik lees je berichtje en probeer me voor te stellen hoe 't is, Miriam.
Succes en sterkte. Gr Jan W

marjolein vh pl zei

Dat geloof ik graag, dat je je zorgen blijft maken.
Heel veel sterkte ermee

afanja zei

Hoe moeilijk het ook is, altijd moed houden, Miriam.
Hopelijk maakt de naderende lente het leven weer net wat makkelijker. Sterkte!

elly zei

Mijn ervaring...
Het komt op zijn pootjes terecht.

Misschien een klein hart onder de riem.
Het moeilijkste is altijd dat er geen enkele zekerheid is en je niet in de toekomst kunt kijken. Daarom wens ik je veel sterkte in het hier en nu.

elly zei

Trouwens,
Zo mooi kan een foto van een 'gewone'duif zijn !!

Monique zei

Sterkte! Je kinderen loslaten is het moeilijkste water is, vooral als het op deze manier moet.
Groet, monique

Ank zei

Die dingen vallen zeker niet mee, mijn vriendin heeft iets vergelijkbaars meegemaakt. Probeer in ieder geval van de rust thuis te genieten en als gezinnetje bij te tanken en hopelijk maken jullie je voor niets zorgen.

liefs van Ank