zaterdag 31 maart 2012

De prijs van hechting...


Heel soms is er, zo op de dag, een moment dat ik er even niet aan denk. Maar zelden en héél even maar...En dan valt het weer op me neer als een enorm brok lood. De pijn is zo scherp dat het me keer op keer de adem beneemt. Doorademen wordt een bewust proces, iets waar je moeite voor moet doen. Ik haat het wakker worden. Dat moment dat de dagelijkse realiteit binnen valt. Dat moment van oh mijn God, ze is er niet meer. Ze zeggen wel eens dat rouw de prijs is voor hechting. Ik was gehecht.

Zo'n anderhalve maand geleden stapte ze zo de deur uit, zonder ook maar gedag te zeggen. Mijn kind. En ze keek niet achterom. Liet niets meer van zich horen. Ook haar broertje krijgt nul op zijn rekest. Alsof we niet bestaan. Nooit onderdeel van haar leven zijn geweest. Ik voel me verdoofd, als in een waas. Heb grote moeite de dag door te komen. Check steeds mijn email en ga nooit ver van de telefoon. Zoek onbewust haar gezicht tussen fietsende meiden. Kook teveel en moet nadenken bij de boodschappen. Tafel dekken is geen vanzelfsprekendheid meer. Drie in plaats van vier. Haal eindeloos herinneringen op in een poging te begrijpen, te bevatten. Mijn hoofd begrijpt het, mijn hart krijg ik met geen mogelijkheid zo ver te volgen. Ik mis haar meer dan ze ooit kan begrijpen, wil begrijpen. Voel me geamputeerd. Continue gaan de oer- alarmbellen af; waar is mijn kind? Het was nog niet af. We zaten er middenin. Mijn lijf doet zeer, zo zeer. Van binnen ben ik rauw, lig ik open.
Er zijn momenten dat ik denk dat ik het niet meer red. Maar er is nog een kind èn mijn lief die hier niet om gevraagd heeft. Dus doe ik wat ik altijd deed: zorgen en moederen. Hou het luchtig. Doe mijn dingetje. Probeer iets van de schade te beperken. Als je maar blijft ademen leef je gewoon door. Maar ik voel me afgesneden van mijn leven. Ik herken mijn leven niet meer. Als ik alleen ben breek ik. Dit verdriet gaat nooit meer over. Mijn moeder-zijn is voortijdig beëindigt. Mijn gezin is niet meer....

"Mijn tranen zitten in mijn hart
Zo veel, ik kan ze niet meer drogen
Voor wie niet kijkt, zijn ze verstopt
Dus kijk niet in mijn ogen"

17 opmerkingen:

Marinake zei

Ik huil hier een beetje mee Miriam...
Van de week zal ik je bellen, moet eerlijk zeggen dat ik dat niet durfde...

Heidi zei

Jee...wat erg, wist het niet, knap van je om het van je af te schrijven...sterkte

J©NW zei

Ik wens je veel sterkte Miriam, loslaten is voor een ouder het moeilijkst dat er is, zeker als het moment en de manier waarop niet vanzelfsprekend zijn.
Gr Jan W

afanja zei

Je pijn prikt hier schrijnend door het scherm, Miriam.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen.

Anoniem zei

10 jaar lang heb ik zo'n verdriet met me meegedragen. Toen kwam mijn kind ( zoon) terug.
Ik denk dat ik weet hoe je je voelt , houdt moed...
Erg mooi gedicht , tranen in mijn ogen.
lieve groet ,
Ria van Eck

Ank zei

Je pijn dendert rechtstreeks op me neer, je weet het heel goed te verwoorden. Maar pas op dat het niet alles wat je aan goeds hebt ook kapot maakt. De tijd zal een deel van de pijn wegnemen, de scherpe kantjes er af halen en je moet verder.....!
Sterkte!

Sylvia zei

Ach Miriam...komt er dan nooit een einde aan de ellende.
Maar dochter heeft ook vast een moeilijke tijd gehad en is aan het puberen?
Kan me niet voorstellen dat ze haar lieve moeder niet mist...
Hou vol, sterkte!

elly zei

Ik huil ook een beetje met je mee Miriam. Niets kan erger zijn. Lijden is het enige woord ervoor, Toch weet je er hier vorm aan te geven. Dat helpt al is het een druppel op een gloeiende plaat. Blijf het van je afschrijven, in stilte of hier.
Ik denk aan je, ook al hept dat niets.
Sterkte.

marjolein vh pl zei

Ik heb de laatste tijd ook zo vaak aan je gedacht en weet (uit ervaring) hoe je je voelt en hoe je zoiets vreselijks een plekje moet geven.
Het komt vast goed, jullie basis was er en blijft en die zal ze snel weer herontdekken.
Sterkte, veel moed en kracht en een dikke kus.

m vh pl zei

@ Nu denkt ie, hoe heb ik papa en mama dit ooit aan kunnen doen :-)

boomkruiper zei

Ieder woord dat ik hier zou willen schrijven doet je/jouw situatie tekort. Het is Te erg, TE verdrietig. Ik wens je echt alle alle sterkte!

Monique zei

Nogmaals heel veel sterkte gewenst. Een kind verliezen (op wat voor manier dan ook) is het ergste wat je als ouder mee kunt maken. Hopenlijk komt er voor jullie ooit nog verandering in de situatie en kun je haar weer in je armen nemen.
Groet, monique

yvonne zei

Hee Miriam, dat zal niet meevallen, je pijn spat van mijn scherm af. Pubers zijn rare wezens, heel veel sterkte! xxx

hendrike zei

Je verdriet is voelbaar door je schrijven. Wat moet dit enorm moeilijk zijn, druist tegen alles in.Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen.Het gaat misschien niet meer over, maar ik hoop dat je er mee kunt leren leven, of eigenlijk hoop ik dat er een kans bestaat dat ze weer in je leven komt...veel kracht en sterkte.

m vh pl zei

En hoe is het met je/jullie
Nu ik je verhaal weer lees omvat jouw pijn alles.
Heel veel sterkte en put moed uit je overgebleven liefdes

elly zei

Hoe is het ermee Miriam.
Een digitale arm om je schouder. Hou je meis!

Tiny zei

Wat erg, kan me een beetje voorstellen hoe het voelt.Hoop dat je de kracht hebt om door te gaan.
Vergeten doe je het niet,het zal altijd in gedachten zijn, waar je ook bent.
Probeer voor je zoon en lief gezellig door te gaan. Hoe moeilijk ook.
Sterkte !!