vrijdag 28 december 2012

Back to basics...


Na de overdaad van Kerst volgt onvermijdelijk de soberheid. De lange maanden van wachten op de eerste lentebodes....

woensdag 12 december 2012

Als een spin in zijn web....


En ineens is "thuis" een issue waar ik mijn hoofd op breek. Ooit was thuis vanzelfsprekend. Een huis waar ik al 13 jaar woonde, waar mijn gezin sliep, at en weer veilig thuiskwam. Een oud huis waar de gezelligheid van afstraalde. Waar liefde ingestopt was en dat voelde je. En huis dat leefde. Veiligheid en warmte bood. Rust bood, en de mogelijkheid helemaal jezelf te zijn. Dat je aantrok als een warme mantel. Luiken dicht, kaarsjes aan, een onneembare vesting.

Zoals het gaat in het leven, veranderde dat. Het hoort nu bij de schare dierbare herinneringen die ik in mijn hart met me meedraag. Het gezin dat in mijn thuis leefde viel, helaas, uit elkaar. Het huis werd verkocht en is nu andermans thuis.

Dat een huis niet zo maar een thuis wordt, al staan alle spullen en hebbedingen  die je in de loop van je leven vergaarde erin, heb ik afgelopen jaar ondervonden. Alles was er, de eettafel die al zoveel gezin te verduren had gehad, het Wedgwood servies, gehavend en gekrast door de vele maaltijden die ervan genuttigd waren, mijn grote pruttel familiepannen, de plofbank waar je zo lekker in kon duiken, de verzamelde schatten en kijk-objecten uitgestald in de winkelkast, ieder zijn eigen warme bedje, het plaatje compleet. Maar het voelde nooit als thuis. Het werd me niet eigen. Het verwelkomde me nooit met een warm gevoel in mijn hart als ik de sleutel in het slot stak. En samenhang en gezelligheid was ver te zoeken. De ziel was eruit. Conclusie: al je spullen en het dagelijks leven vormen niet genoeg randvoorwaarden voor een thuis als dat zich niet in de juiste omgeving bevindt en waar een gedeelte van het gezinshart uitgescheurd is. Ik miste mijn dochter, mijn buiten-thuis, mijn dorp-thuis, de bossen, de vennen, het leven met de seizoenen, mijn gezinsleven- en drukke bedoening-thuis. Het ":een onderdeel zijn van" gevoel was vervangen door een "eilandgevoel".

Dat iets, dat niet officieel als huis maar als recreatieverblijf wordt beschouwd en waar ook niet je spullen staan, laat staan je complete gezin, daarentegen wel weer die warme jas kon bieden, dat kwam voor mij onverwacht. Ook hier de kaarsjes aan, maar niet de luiken dicht want dan mis je dat levende schilderij buiten, en dan de rust en veiligheid die je omarmen. Het geeft te denken...

Want wat is dan je thuis? Wanneer is het je thuis? Aan welke voorwaarden moet je huis voldoen om je thuis te worden?
Ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat het in ieder geval de plek is waar je volkomen jezelf mag en kan zijn. Waar je je hart kan en mag volgen. Geen maskers hoeft te dragen. Verdriet en blijdschap ongegeneerd mag voelen als ze zich aandienen. Waar je emoties je emoties zijn. Je niet op je lip hoeft te bijten of je te vermannen. Niet groter hoeft te zijn dan je denkt te zijn. Waar je niet afgerekend wordt op, of bekritiseerd wordt om, fundamentele eigenschappen en eigenaardigheden.  Waar je gewoon je ding kan doen, naar beste eer en geweten. Waar je in het leven mag staan zoals jij erin wilt staan. De wetenschap dat je er mag zijn, je goed bent zoals je bent en daarom geliefd wordt door je medehuisgenoten, en niet in de laatste plaats door jezelf. En je huisgenoten op hun beurt idem dito. En plek om te delen met hen die je lief zijn. Of lief kunnen worden. Een thuis is basisveiligheid. Is elke keer weer thuis mogen komen. Als een spin in zijn web....

dinsdag 30 oktober 2012

Morgenstond.....


Op weg naar een ongeinspireerd bezoek aan de 2 A's (Aldi en Albert Heijn) ontvouwt zich een prachtig schouwspel van licht, lucht en water. De opkomende zon, de optrekkende grondmist en de weerspiegeling van de betrekkende lucht in het ven zorgt voor een magische zonsopkomst. Wat ben ik blij dat ik in een moment van helderheid niet alleen de bodschappentassen maar ook mijn camera in de auto heb gegooid! Op de terugweg is er niets over van het morgengoud. De mist is opgetrokken, de zon verdwenen en het miezert. Maar dit pakken ze me niet meer af!

woensdag 24 oktober 2012

Don't hang on....


                                                  Nothing lasts forever but the earth and sky....


woensdag 26 september 2012

Drijven....


Te lang al
geen vaste grond onder je voeten.
Soms moet je dan maar besluiten
die strohalm los te laten,
je mee te laten drijven,
op zoek naar nieuw houvast....

dinsdag 18 september 2012

Vaste grond....


De Lavendel die ik in rieten manden op het terras had staan is nu echt uitgebloeid. Dus stoom ik ze klaar voor een nieuwe ronde en krijgen ze vaste grond onder hun voeten. In de border ermee! Hopen dat ze voor de winter nog een beetje aanslaan. Ik geniet alvast bij de gedachte aan die heerlijk geurende Lavendelhaag volgende zomer! Tuinieren is vooruit zien toch?

maandag 17 september 2012

Toegift....


Nu de zomer op zijn einde loopt zijn de gezaaide veldbloemen niet veel meer. Geen spetterende kleuren maar maar rijpend zaad voor volgend jaar. Op een enkele brutale Klaproos na; die geeft gewoon nog even een showtje weg!

vrijdag 14 september 2012

Onbetwiste winnaar...


De onbetwiste winnaar van de nazomertuin is voor mij absoluut de Echinacea. Het stekelige hart is zo fotogeniek! Zowel tijdens als ver na de bloei blijft het intrigeren. Insecten schijnen nauwelijks last te hebben van die vervaarlijk uitziende stekels. Zelfs het meeste tere vlindertje zit moeiteloos te snoepen op het indrukwekkende hart. Al jaren probeer ik er minstens een paar in mijn tuin te hebben. Jammer dus dat de plant niet gegarandeerd winterhard is en regelmatig wegvalt in de winter. En met een nieuwe plant heb je maar weer een klein toefje met één of twee bloeistengels. Volgend jaar zien dat ik een grote plant ergens opscharrel!

zondag 2 september 2012

Avondzon en vloeibaar goud....


Op zaterdagavond op de mountainbike de bossen in, de kleuren van de ondergaande zon achterna. Een dikke anderhalf uur genoten van het prachtige, maar soms ook spookachtige, bos bij ondergaande zon. Het water van het Groote Meer veranderde in vloeibaar goud terwijl de hemel de mooiste kleuren rood tevoorschijn toverde. Ademloos...

vrijdag 31 augustus 2012

Vlinderfluisteraar....


De tuin van het AH is een wonder; in één seizoen uitgegroeid tot een walhalla voor insecten. Het is nu tijd voor de vlinders om het tuinbeeld te regeren. Ze reageren massaal op de lokroep van de door ons aangeplante bloemenweelde. De Vlinderstruiken, Echinacea, Verbena bonariensis, Distels en het witte Wilgenroosje zijn bijzonder in trek. Als je de tuin in loopt wolken ze aan alle kanten omhoog. Het lijkt wel een professionele vlindertuin! Kleine Vos (die ik in Huijbergen jaren niet heb gezien), Gehakkelde Aurelia, Koolwitjes. De Atalanta's komen af op de rottende valappeltjes op de grond. Op een mooie, zonnige dag zitten er zo 30 tegelijk, rustend in het zand of snoepend van de nectar. Wat een kleurig spektakel!

donderdag 23 augustus 2012

Namens ons drietjes....



(Klik) Baby, it's a wide world....

Gefeliciteerd lieve meid, met je 15e verjaardag. Wat hadden we het graag meegevierd....
Dat het nieuwe jaar je alles mag brengen waar je van droomt...

maandag 20 augustus 2012

Every cloud should have a silver lining.....


De 6 weken vakantie vlogen voorbij. En al weet je het, als je aan het begin van die lange zomervakantie staat (maar denkt dat je nu intens zult gaan genieten van alles zodat je de tijd vasthoud), het is er voordat je er erg in hebt; het einde van de vakantie en het begin van een nieuw schooljaar.
Het was heerlijk weer 6 weken "thuis" te zijn. Elk moment te kunnen genieten van de rust, de vriendelijkheid en de pracht van dat kleine dorp op de Brabantse Wal. De luchten, de vennen en de wijdsheid. Al die bekende gezichten in de supermarkt en op straat, elke auto een bekende bestuurder dus veel zwaaien. Zo heerlijk voorspelbaar. Nu weer basis Amersfoort. Waar ik me, opnieuw of nog steeds, ontheemd voel. Thuisloos en misplaatst. Verloren en anoniem. Ongezien.
Het schrille contrast schuurt het kleine korstje, ontstaan door zon, lieve bekenden, natuur en niets hoeven, er genadeloos af. Mijn hart nog steeds rauw vlees. Het verdriet nog veel te groot, niet te bevatten. Ongenadig en gevaarlijk dicht onder de oppervlakte. Te veel breekmomenten. Veel te vaak niet meer weten en niet meer willen. Het verlies van mijn dochter, het gezin dat altijd het enige was dat ik wilde en waar ik zo voor geknokt heb, dat me zo lief was. Mijn thuis. Mijn veilige vesting. Onbegrip en verbijstering regeren mijn dag. Verdwaald, het juiste spoor bijster en nog lang geen berusting....

maandag 13 augustus 2012

Hoogzomer.....


Zomerser dan de afgelopen dagen zal het niet worden. De laatste week van de vakantie voordat school weer begint. Droomdagen vind ik het altijd, die hoogzomerdagen. Hangend in je tuinstoel, te lui om zelfs maar een boek te lezen. Beetje kijken naar de Buizerd hoog in de lucht, de Zwaluwen die tussen de koeien doorscheren, de zoemers en vliegers die zich tegoed doen aan de nectar van de veldbloemen. En terwijl een zacht, warm briesje je huid terloops streelt even stiekem je ogen dicht....

maandag 23 juli 2012

Beddendans.....


Na een week Bretagne gecrasht in Huijbergs Huis. Nu even 2 dagen Amersfoort. Drie verschillende bedden in één weekend; ik wist vanmorgen even niet meer waar ik wakker werd! Morgen weer verder waar we gebleven waren in het HH. Nog vier weken vakantie in het verschiet!

maandag 2 juli 2012

Zomerreces....


Wat een heerlijk vooruitzicht; vijf weken HH en één week Bretagne. De bloemenweide bij het AH moet ik helaas aan haar lot overlaten. De bloemenrand aan het weiland in Huijbergen heb ik later gezaaid en is beduidend schraler, toch verwacht ik deze week de eerste Korenbloemen en Bolderikken. Ik laat me gewoon verrassen. Nu maar hopen dat de zon zich regelmatig laat zien! Fijne vakantie allemaal!

vrijdag 29 juni 2012

Gretig....


Elke keer sta ik er verbaasd over hoe snel de natuur gretig gebruik maakt van de haar geboden kansen. De (vijver) sloot, pas in het voorjaar aangelegd in de achtertuin van het AH, krioelt al van het leven, Bootsmannetjes, Watertorren, kleine kikkertjes en ontzettend veel watervlooien. Vogels komen badderen en de Juffers vliegen af en aan. Na enige opstartproblemen, de temperaturen waren te laag voor de waterplanten waardoor ze niet groeiden en het water groen werd, is het water nu kraakhelder en vol bedrijvigheid. Ook de oeverbeplanting gaat als een tierelier. De Zegges staan er prachtig bij en de bloeiende Smeerwortel wordt dankbaar leegesnoept door dikke Hommels. Achterin, waar ik tijdelijk wat zaadmengsels heb gestrooid, is het helemaal één groot feest van zoemers en zwevers en zelfs af en toe een gehakkelde Aurelia. Na het overdadige geel van het Koolzaad (gaap...) kwamen de Korenbloemen in alle kleuren, de Kamille, de Bosliefjes, de Viooltjes, de Slaapmutsjes, het Bijenvoer, het Vlas, de Slangenwortel en de Zuring. De Margrieten en de Heemst staan nu op het punt de feestvreugde te vergroten met hun bloemenweelde. Zonder enig probleem is de tuin van het AH in één seizoen minstens even bedrijvig als die in Huijbergen. Het blijkt maar weer; Moeder Natuur laat er geen gras over groeien!

donderdag 14 juni 2012

Ook bloemen.....


Soms moet je jezelf een beetje kietelen..... Niets zo goed voor je humeur als je te omringen met je favoriete geur! Bloemig, uiteraard:
A floral dream combined with Amber and Musk which underlines the unique radiance and beauty of every woman.
  • Top Note: Nashi, Grape Flower, Grains of Paradise
  • Heart Note: Jasmine, Queen of the Night "Black Orchid"
  • Base Note: Amber, Cashmere Wood, Amyris Wood
  • dinsdag 12 juni 2012

    Weeskonijn....


    Bij aankomst in het HH bleek er een plezierige verrassing op ons te wachten. Een dwerghangoortje. Hij zat rustig te knabbelen en schrok in het geheel niet van ons. Integendeel; hij liet zich gewoon oppakken en aaien. Dit kon geen verwilderd konijntje zijn! Dus zolang in de bench gezet en verwend met worteltjes, hooi, appeltjes en een bakje voer dat hij met graagte aanviel. Flappie was behoorlijk hongerig! Navraag bij de eigenaresse van het park en de plaatselijke super leerde dat er niemand een konijntje als vermist had opgegeven. Tja, wat is dan wijsheid? Een konijntje steeds maar op en neer van het AH naar het HH en vice versa is ook niet handig. Dus na een gezondheidsinspectie, schone oortjes en dito neus en oogjes, geen diarree, gezonde eetlust en levendig, toch maar weer het deurtje van de bench open gezet. Flappie was niet onder de indruk van zijn herkregen vrijheid en bleef gewoon in de tuin rondhobbelen. Sterker nog: als we op het gras of het terras zaten kwam hij gewoon naar ons toe en liet zich aaien en lekkers toestoppen. Wat een schatje! Dat grote weiland, dat zag hij vooralsnog niet zo zitten. Als ik konijn was had ik het wel geweten! Ga heen weeskonijn en wees konijn.... of zoiets...  Al gun ik het diertje zijn vrijheid, toch hoop ik stiekem dat hij volgend weekend gewoon weer op ons zit te wachten. Zou hij komen als we hem roepen?

    woensdag 6 juni 2012

    dinsdag 5 juni 2012

    Spannend groen....


    Met het beplanten van de "sloot" achterin de tuin ging er een wereld voor me open. Water- en oeverbeplanting was tot nu toe niet iets dat op mijn pad was gekomen. Zegges, Waterranonkel, Pijlkruid, Grote Egelskop, Wollig Veenpluis, de namen klonken wel spannend. Nu de sloot zich begint te ontwikkelen, de planten hebben lijken nieuwe habitat met graagte te accepteren en er krioelt van alles in het water, is het genieten van al die nieuwe gezichten. Vooral de diverse Zeggesoorten hebben me aangenaam verrast. Ze zijn prachtig groen en bloeien allemaal anders.....

    zaterdag 2 juni 2012

    Uur van de waarheid....


    Het onvermijdelijke is geschied..... Mijn computer is gecrasht na het verwijderen van wormen, Trojans, TDSI's en weet ik wat nog meer. Hij start niet meer en rebooten van cd lukt niet. Kan ook gewoon zijn dat de harddisk definitief overleden is. Uiteraard veel te lang geleden (wel van plan maar steeds uitgesteld) een backup gemaakt. Bergen foto's opgegaan in rook. Zucht.... Tijdelijk dan maar behelpen op een laptop van mijn lief. Mijn grootste probleem? Er is geen Photoshop op geinstalleerd. Dus met de software die bij de Olypus Pen werd geleverd. Veel mogelijkheden tot fine-tunen van de foto's biedt de software niet. Hooguit wat verzadigings- en contrastwijzigingen. Ook kan ik de foto's niet verkleinen en dus, sorry, overmacht, zal het laden van deze pagina langer duren. Het uur van de waarheid dus wat betreft mijn fotografische talenten. Opleuken van de geschoten plaatjes, beetje bijpoetsen en strak trekken gaat niet meer. Waarom wordt ik daar nou weer helemaal onzeker van...? Fijn weekend!

    woensdag 30 mei 2012

    Ochtendnevel.....


    Het was een prima Pinksterweekend. De vroege ochtenduren, zeg tussen 6 en 7, zijn voor mij. Met een kop Nespresso op de hardstenen trap voor het HH genieten van de ontwakende wereld. Het gras glinstert van de dauw, de vogels zingen met honderden tegelijk terwijl de silhouetten van de koeien langzaam zichtbaar worden in de grondmist. Zodra het zonnetje iets hoger klimt wordt de geur van mos en vocht vervangen door de oh zo zoete geur van mei(doorn). De Zwaluwen jagen boven het weiland, dikke Houtduiven scharrelen in het gras en de koeien gaan weer "aan". Even nog genieten met al mijn zintuigen....

    dinsdag 15 mei 2012


    Mijn fietstocht eindigde niet, zoals gepland, bij het ven afgelopen zondag. Het zonnetje scheen en er fladderde van alles door de berm dat mijn aandacht trok. De kleine Vuurvlindertjes her en der wisten mijn aandacht lang te vangen. Zoveel kleur, daar wordt je op slag vrolijk van......

    donderdag 10 mei 2012

    Vuurzee...


    Een jaar geleden was het nog realiteit, vlak achter dit gebied. Zo'n 600 hectare ging verloren in de vlammenzee. Gelukkig is dit vurige plaatje slechts schijn. De zon ging prachtig onder achter Kortenhoef. Je zou het uitzicht zo inlijsten....

    woensdag 9 mei 2012

    Fraaie franjes....


    Teruggekomen van ons HH bleek er in de pas aangelegde tuin van het AH (Amersfoorts Huis) ineens het nodige te bloeien. Een leuke verrassing! De Koekoeksbloemen die ik aan de rand van de vijver heb geplaatst zetten nu al hun beste beentje voor. Zijn ze niet prachtig? Ik hoop dat ze doen wat hun beschrijving beloofd; zich ongebreideld voortplanten....

    maandag 7 mei 2012

    Gaten graven


    Een weekje HH (Huijbergs Huis) heeft me goed gedaan. De uitzichten zijn adembenemend. Ik verveel me dan ook geen moment. Onder het genot van een kopje koffie en begeleid door het uitbundige gezang van honderden vogels zijn de buurstieren een grote bron van vermaak. Nooit geweten dat stieren gaten graven?! De bossen zijn een uitbarsting van voorjaarsenergie. Frisgroen blad, zich uitrollende varens, bloeiende Dovenetels, het zindert gewoon. De mountainbikes staan nog een beetje te veel onder het afdak, maar ach, niets hoeft..... Eerst maar eens een oplossing voor dat pijnlijke zadel. Ik heb plekken gekneusd waarvan ik niets eens wist dat je ze kon kneuzen. Iemand een idee?

    woensdag 18 april 2012

    Een tuin met uitzicht....


    De Huijbergse kalmte en overweldigende mooie natuur kregen we niet uit ons hart. Het bleef lonken. En na alle verdriet en gevechten van de afgelopen jaren willen we nu leven en genieten met zijn drietjes. De knoop is doorgehakt; we hebben er een weekend- c.q. vakantietuin (met huis) bij. Middenin het bos, tegenover mijn lievelingsven, waar we in de winter door de bomen op kunnen kijken. Eekhoorntjes, vogels, weldadige rust en koeien als buren. Wat voel je je dan ineens weer een bevoorrecht mens.... Kom maar op met dat grote genieten!

    zaterdag 31 maart 2012

    De prijs van hechting...


    Heel soms is er, zo op de dag, een moment dat ik er even niet aan denk. Maar zelden en héél even maar...En dan valt het weer op me neer als een enorm brok lood. De pijn is zo scherp dat het me keer op keer de adem beneemt. Doorademen wordt een bewust proces, iets waar je moeite voor moet doen. Ik haat het wakker worden. Dat moment dat de dagelijkse realiteit binnen valt. Dat moment van oh mijn God, ze is er niet meer. Ze zeggen wel eens dat rouw de prijs is voor hechting. Ik was gehecht.

    Zo'n anderhalve maand geleden stapte ze zo de deur uit, zonder ook maar gedag te zeggen. Mijn kind. En ze keek niet achterom. Liet niets meer van zich horen. Ook haar broertje krijgt nul op zijn rekest. Alsof we niet bestaan. Nooit onderdeel van haar leven zijn geweest. Ik voel me verdoofd, als in een waas. Heb grote moeite de dag door te komen. Check steeds mijn email en ga nooit ver van de telefoon. Zoek onbewust haar gezicht tussen fietsende meiden. Kook teveel en moet nadenken bij de boodschappen. Tafel dekken is geen vanzelfsprekendheid meer. Drie in plaats van vier. Haal eindeloos herinneringen op in een poging te begrijpen, te bevatten. Mijn hoofd begrijpt het, mijn hart krijg ik met geen mogelijkheid zo ver te volgen. Ik mis haar meer dan ze ooit kan begrijpen, wil begrijpen. Voel me geamputeerd. Continue gaan de oer- alarmbellen af; waar is mijn kind? Het was nog niet af. We zaten er middenin. Mijn lijf doet zeer, zo zeer. Van binnen ben ik rauw, lig ik open.
    Er zijn momenten dat ik denk dat ik het niet meer red. Maar er is nog een kind èn mijn lief die hier niet om gevraagd heeft. Dus doe ik wat ik altijd deed: zorgen en moederen. Hou het luchtig. Doe mijn dingetje. Probeer iets van de schade te beperken. Als je maar blijft ademen leef je gewoon door. Maar ik voel me afgesneden van mijn leven. Ik herken mijn leven niet meer. Als ik alleen ben breek ik. Dit verdriet gaat nooit meer over. Mijn moeder-zijn is voortijdig beëindigt. Mijn gezin is niet meer....

    "Mijn tranen zitten in mijn hart
    Zo veel, ik kan ze niet meer drogen
    Voor wie niet kijkt, zijn ze verstopt
    Dus kijk niet in mijn ogen"

    maandag 19 maart 2012

    Onmiskenbaar lente....


    Samen met zoon 's avonds nog even eropuit. Het reisdoel was Spakenburg, maar door een verkeerde afslag reden we langs het Eemmeer naar Eemdijk. De reis met het pontje naar de overkant was het absolute hoogtepunt voor zoon, al wilde hij niet de auto uit! Mij werden ondertussen door de aardige schipper (veel te dure) aardappels aangesmeerd. Door het prachtige boerenland via Eemnes met zijn indrukwekkende oude boerderijen weer terug naar huis. De baltsende kieviten, de jolige lammetjes en de geur van verse gier die wordt uitgereden zijn niet te ontkennen; de lente zit in de lucht!

    donderdag 15 maart 2012

    Geen entree....


    De dichtstbijzijnde tuin waarin ik momenteel mijn hart kan ophalen aan plantjes en bloemen is Intratuin. Gelukkig vragen ze geen entreegeld. (Alleen kom ik er nooit uit zonder te moeten afrekenen.) Kruiden, vijverplanten, eindeloos veel pastel-zachte Viooltjes, clowneske Primula's, ze zijn allemaal even verleidelijk. Wat doe ik mezelf aan? En dan die grote potten bloeiende Kuiflavendels in maart, probeer die maar eens te negeren....

    maandag 12 maart 2012

    Oppakken....


    Ergens proberen we de draad weer op te pakken. Dat vergt wel de nodige aanpassing. En de ene dag gaat het beter dan de andere. Van een gezin, waarin een aantal jaren de problemen van dochter de teneur bepaalden, we doorlopend bezig waren haar in het gareel te houden en haar te helpen en begeleiden bij de problemen en handicaps waar ze tegen aan liep, zijn we nu een kleine, rustige unit geworden. Rare gewaarwording! Naast het verdriet om het gat dat is gevallen en de manier waarop ze gevlucht is, maken we ons bijzonder grote zorgen over haar welzijn en veiligheid....

    vrijdag 24 februari 2012

    Onbereikbaar....


    Dochter heeft er voor gekozen definitief bij haar vader te gaan wonen.
    Het schijnt dat ik haar meermaals geroepen heb vannacht, in mijn slaap. Maar daar weet ik niets meer van. Ik werd alleen gebroken wakker. Als je iemand overdag al niet hebt weten te bereiken, als ze je niet wil of kan horen, kun je 's nachts roepen wat je wilt....

    dinsdag 21 februari 2012

    Roze spruitjes....



    De zachtheid van een Ranonkeltje is ongeëvenaard. Toveren met pasteltintjes. Op één of andere manier doen de knoppen me van dichtbij altijd denken aan spruitjes....

    maandag 20 februari 2012

    Stiekem....


    Toegegeven; ze vindt dat kleine ADHD katertje van een Boul Mich' niet altijd even amusant en laat hem dat ook graag laatdunkend weten, onze Grande dame Lucy. Maar stiekem, als ze zich onbespied waant, krijgt hij af en toe een lik over zijn koppie en slaat ze nauwlettend gade wat voor capriolen hij met zijn speelgoedmuizen uithaalt. Om dan vervolgens, als niemand kijkt, in het voorbijgaan zelf even achteloos tegen een muis te slaan.

    vrijdag 17 februari 2012

    Voorschot op de zomer......


    Bij de bloemist op het plein verkopen ze allerhande zomerbloemen. Fout, dat weet ik. Maar Phloxen en Astrantia's in februari, dat is toch onweerstaanbaar! In het kader van het herontdekken van mijn nieuwe Olympus Pen body heb ik mezelf verwend met een bos Zeeuwse knoopjes. Met de Sigma 105 mm macrolens en de soft-focus instellingen van de Pen komt deze schoonheid helemaal tot haar recht!

    donderdag 16 februari 2012

    Niet onder de 20 graden.....


    Afgelopen week, te midden van kou en wit, werd mij de vraag gesteld of ik bereid zou zijn naar het buitenland te verhuizen. Hierover hoefde ik geen moment na te denken; ja graag! Maar wel naar een land waar het nooit onder de 20 graden komt. Meteen ging mijn foto- en tuinhart sneller slaan en gingen mijn gedachten met mij op de loop. Exotische stranden, andere culturen, tropische flora en fauna wie wil dat nu niet? De Chinese Roos die ik eind vorig jaar op Madeira "ving" is toch een stuk beter voor je humeur dan de doodgevroren Rozemarijn die nu zwart en triest staat te wezen in mijn tuin?

    woensdag 15 februari 2012

    Pech.....


    Mijn Olympus Pen is spijtig genoeg nu al kapot. Omdat ik de camera van iemand had overgekocht (nieuw in de doos, gewonnen, dus geen aankoopbewijs) helaas geen garantie. Fotograferen deed ik weer met de Powershot G7 en de Canon Eos 50D. Gaat ook goed, maar ik miste mijn Pen en de Sigma macrolens. Dus naar een officiële Olympusdealer alwaar ik 65 euro handlingkosten kon ophoesten.Na opsturen bleken de reparatiekosten 209 euro te bedragen. Niet om het één of ander, maar een nieuwe body, met twee jaar garantie, kost me slechts 189 euro! Daarnaast wil Olympus nog 25 euro verzendkosten van me ontvangen als ik de camera terug wil. Huh? Een inspectierapport kunnen ze me niet overhandigen, dus weet ik niet eens wat het manco van het toestel is. Het lijkt wel een ontmoedigingsbeleid! Boos ben ik, en teleurgesteld. Neemt niet weg dat ik verslingerd ben geraakt aan mijn Olympus Pen. Dus komt er vandaag, als het goed is, een nieuwe body binnen. Alles bij elkaar een dure grap, die Pen. Voor dat geld had ik ook een mooie lens gehad. Hopen dat ik met mijn nieuwe body meer geluk heb! Ondertussen maak ik de macro's van het smeltende ijs op onze vijver maar weer met mijn Powershotje....

    vrijdag 10 februari 2012

    donderdag 9 februari 2012

    Uitgedund repertoire....


    Vanuit mijn oude tuin heb ik nagenoeg niets meegenomen. Ik kan dus fluiten naar de mooie sneeuwhoedjes en wintersilhouetten, wat het leveren van een dagelijkse foto ernstig beperkt. Een enkele verdwaalde distel in een pot vond ik nog wel. Maar de Rozemarijn, die net voor de koude begon te bloeien, zal ik moeten uitgraven....

    woensdag 8 februari 2012

    Zielig eendje....


    Bij een wak onder een brug ontdekte ik gisteren twee vissende Aalscholvers. Daar moest een foto inzitten! Toen ik echter naar de slootkant stapte kwam er een horde watervogels op me af, hopend op een stukje brood. En daar stond zij ineens voor mijn neus; het zielige eendje. Het plastic bandje om haar hoofd zat behoorlijk strak, en al kon ze wel eten, vroeg of laat zouden er problemen ontstaan. Even overwogen om haar te vangen, maar dan sta je daar met een tegenspartelende eend onder je armen. Dus heb ik thuis de dierenambulance maar gebeld. Ze zouden kijken of ze haar konden vangen en helpen. Gelukkig, want zielige eendjes, daar kan ik niet tegen....

    dinsdag 7 februari 2012

    Nu we toch bij de kachel zitten....


    maar even een plaatje van ons nieuwe Coontje. Boul Mich' du Quartier Latin is sinds 23 december bij ons. Ik heb nog nooit zo'n erge dondersteen gehad, ik heb er gewoon een dagtaak aan! Maar wat is ie lief!

    zondag 5 februari 2012

    Bij gebrek aan warmte....


    Toch maar weer zo'n ijskoude foto..... Mooi, maarrrr..... mag het nu weer richting lente gaan?

    woensdag 1 februari 2012

    Waterkoud....


    Het waterpark hier in de wijk trekt altijd heel veel vogels aan. Vandaag vonden de Meeuwtjes het water veel te koud. Kleumend zaten ze bij elkaar om de -5 graden die de thermometer op dat moment aangaf te trotseren. Toch zie ik nog niet veel ijs in de sloten?